Het cry wolf effect

Wanneer je iets vertelt, probeer je het zo duidelijk mogelijk te maken. Je geeft daarbij allerlei signalen af om de belangrijkste delen van je boodschap extra te benadrukken. Je toon, je gezichtsuitdrukking, woordkeuze en het aantal keren dat je iets herhaalt zijn allemaal voorbeelden van dit soort signalen. Hoe meer gewicht je aan je boodschap hangt, hoe groter de kans is dat je de volle aandacht van de ander zult hebben en het gewenste effect zal behalen. Super handig dus. Pas wel goed op dat je het niet te vaak overdrijft, want dan worden je signalen niet meer serieus genomen en luistert de ander ineens helemaal nergens meer naar.

Als kind heb ik een paar keer gedaan alsof mijn vingers tussen de autodeur zaten wanneer mijn moeder hem dichtgooide. Vervolgens gierde ik van lachen wanneer ze met schrik de deur weer opendeed. Na een paar keer legde ze me uit dat ik heel gevaarlijk bezig was. Ze zei dat ik haar zo vaak voor de gek gehouden had, dat ze er voortaan niet meer op zou reageren… dus ook niet wanneer het een keer wél echt zou zijn. Die boodschap kwam aan. Het klonk me wat overdreven in de oren, maar ze had natuurlijk gelijk. Als je maar vaak genoeg (vals) alarm slaat, gaan mensen je op een gegeven moment niet meer geloven of wennen ze er zo aan dat ze niet meer reageren.

In de wetenschap noemen ze dit het Cry Wolf effect,naar een eeuwenoud fabeltje waarin een herder keer op keer om hulp roept omdat een wolf zijn schapen aanvalt. Omdat het steeds vals alarm blijkt, schenken de dorpelingen geen aandacht meer aan zijn schreeuw voor hulp… ook niet wanneer de wolf uiteindelijk echt zijn schapen te pakken neemt.

Wanneer je met iemand serieuze zaken te bespreken hebt, ligt dit effect ook op de loer. Iedere keer dat je zijn volle aandacht voor een belangrijk onderdeel wilt trekken, geef je signalen af die benadrukken dat het komende stuk extra belangrijk is. Dit doe je door duidelijk te maken dat het de moeite waard is om die extra aandacht te geven of dat de consequenties groot zullen zijn als die extra aandacht niet gegeven wordt. Niets mis mee natuurlijk. Maar je moet je beseffen dat je iemand niet eindeloos tot grote alertheid kunt dwingen. Dat lukt maar een beperkt aantal keren. Als dan ook nog blijkt dat je het belang hebt overdreven, zal je met alle moeite van de wereld zijn aandacht niet meer kunnen krijgen voor welk onderwerp ook. De ander is afgestompt door jouw ‘valse alarm’.

Zorg er daarom altijd voor dat je alleen de allerbelangrijke delen van je verhaal extra benadrukt. Zorg dat de signalen die je afgeeft over het belang van dat deel van je boodschap overeenkomen met wat je de ander vervolgens vertelt. Probeer niet alles de allerhoogste prioriteit te geven. Bepaal voor jezelf wat het meest belangrijk is en welke onderdelen minder belangrijk zijn. Alleen wanneer je zelf  prioriteiten stelt in wat je wilt vertellen, zal de ander met de juiste prioritering luisteren. Dan krijg je je boodschap goed overbracht en houd je je spreekwoordelijke schapen veilig voor de wolf.

TIP: om te voorkomen dat je altijd overal de hoogste prioriteit aan geeft, is het nuttig om vooraf de belangrijkste punten van je verhaal op een rij te zetten op volgorde van belangrijkheid.

TIP: wanneer je jezelf herhaaldelijk zinnen hoort zeggen als: ‘nu moet je écht even luister’, ‘dit is héél belangrijk’ en ‘ik wil nog even héél duidelijk maken dat…’ moet je alert zijn op een mogelijk Cry Wolf effect. Dramatische pauzes voor of na datgene wat je vertelt zijn ook van die alarmbellen.

Gelijk aan de slag?

Bekijk onze trainingen en workshops

Ja graag!
klik hier

CCSS

Hét model voor constructieve communicatie

Meer lezen

Rielutions

Meer weten over ons?

Lees het hier

Lees ook:

Triage: omdat niet alles de hoogste prioriteit kan krijgen
Meteen lezen
2018-06-08T12:01:54+00:00 By |Duidelijk|0 Comments